واقعا دلتنگ محیط دوستانه ی بلاگهاتون شده بودم!

۲۷بهمن عروسیمه!با علیرضا!

خواستم قبل عروسی بازم یکمی باهاتون باشم.

خيلي دلم براتون تنگ شده بود!

امروز با يه خبر اومدم تا همتونو غافلگير کنم.

يه خبري که هنوز خودمم باورم نميشه!!!!!!!!!!!!!!!!

من اين هفته عقد ميکنم!

نه نه نه!اشتباه نکن!

با پوريا نه!

پوريا ديگه مال زهرا نيست!و بلعکس منم ديگه مال اون نيستم!!!!!!!!!!!

باورتون ميشه زهرا بدون پوريا؟؟؟؟؟؟؟؟

حتما الان داري بهم ميخندي؟ميگي پس اون عشقي که ازش دم ميزدي کوش؟کجاست زهراي مجنون؟

ولي منو فقط اونايي درک ميکنن که ماجراي واقعي و کامل رو ميدونن?مثل داداش ميثم?سمانه جون و...!

اسمش عليرضاس!۲۷سالشه!مهندس عمرانه و...!

ولي...!دروغه اگه بگم ديگه پوريا رو دوست ندارم!!!!!!کاملا دروغه محض!

من دیگه چیزی ندارم که توی این بلاگ بنویسم!چون دیگه پوریام نمیخوندش!

پوریام بلاگ منو دوست نداشت!

دوست نداشت درباره اش بنویسم!

دوست نداشت عشقم رو جار بزنم!

اصلا پوریا عشق زهراش رو نمیخواست!

ولی زهراش براش میمرد و میمیره!

مرسی که همیشه به نوشته هام نظر دادین۰

خداحافظ تا  همیشه!

یکی بگه من چیکار کنم؟نمیتونم بدون پوریای لعنتی زندگی کنم!

عشقش روانیم کرده!

مبادا بدرقه ام کنی !

یا که به انتظار،چشمانت را به کوچه بدوزی....!

جامانده !

من رفتم

چمدانم را بردم

تو هم دلتنگی ات را بردار و در جیبت بگذار

بخدا که لیاقتش را ندارم !!!

در تنهایی خود لحظه ها را برایت گریه کردم

در بی کسیم برای تو که همه کسم بودی گریه کردم

در حال خندیدن بودم که به یاد خنده های سرد و تلخت گریه کردم

در حین دویدن در کوچه های زندگی بودم که ناگاه به یاد لحظه هایی که بودی و اکنون نیستی ایستادم و آرام گریه کردم

ولی اکنون می خندم آری میخندم به تمام لحظه های بچگانه ای که به خاطرت اشک هایم را قربانی کردم

من برگشتم

همتون خوبید؟

دلم براتون تنگ شده بود!

خیلی دوستون دارم.

به زودی میام.

دوووووستون دارم!

کسی را دوست دارم همان کسي که شب و روز به يادش هستم و لحظات سرد


زندگيم را با گرماي عشق او ميگذرانم !

کسي را دوست دارم که ميدانم هيچگاه به او نخواهم رسيد و هيچگاه نمي توانم


دستانش را بفشارم !

يکي را دوست دارم ، بيشتر از هر کسي ، همان کسي که مرا اسير قلبش کرد !

يکي را دوست دارم ، که ميدانم او ديگر برايم يکي نيست ، او برايم يک دنياست !

يکي را براي هميشه دوست دارم ، کسي که هرگز باور نکرد عشق مرا ! کسي


که هرگز اشکهايم را نديد و نديد که چگونه از غم دوري و دلتنگي اش پريشانم !

يکي را تا ابد دوست دارم ، کسي که هيچگاه درد دلم را نفهميد و ندانست که


او در اين دنيا تنها کسي است که در قلبم نشسته است !

يکي را در قلب خويش عاشقانه دوست دارم ، کسي که نگاه عاشقانه ي مرا نديد


و لحظه اي که به او لبخند زدم نگاهش به سوي ديگري بود !

آري يکي را از ته دل صادقانه دوست دارم ، کسي که لحظه اي به پشت سرش


نگاه نکرد که من چگونه عاشقانه به دنبال او ميروم !

کسي را دوست دارم که براي من بهترين است ، از بي وفايي هايش که بگذرم



براي من عزيزترين است !

يکي را دوست دارم ولي او هرگز اين دوست داشتن را باور نکرد ! نمي داند که


چقدر دوستش دارم ، نمي فهمد که او تمام زندگي ام است !

يکي را با همين قلب شکسته ام ، با تمام احساساتم ، بي بهانه دوست دارم !


کسي که با وجود اينکه قلبم را شکست ، اما هنوز هم در اين قلب شکسته ام جا


دارد !

يکي را بيشتر از همه کس دوست دارم ، کسي که حتي مرا کمتر از هر کسي


نيز دوست نمي دارد !

يکي را دوست دارم با اينکه اين دوست داشتن ديوانگيست اما .......... من


ديوانه وار تنها او را دوست دارم !

کاش يه روزي بفهمي که چقدر دوستت دارم

دختر جوانی چند روز قبل از عروسی آبله سختی گرفت و در بیمارستان بستری شد.نامزد وی به عیادتش رفت و درمیان صحبت هایش از درد چشم خود نالید. بیماری زن شدت گرفت وآبله تمام صورتش را پوشاند. مردجوان عصا زنان به عیادت نامزدش رفت و از درد چشمش می نالید. روز عروسی فرا رسید. زن نگران صورت خود که آبله آن را ازشکل انداخته و شوهر هم کورشده بود. مردم می گفتند چه خوب عروس نا زیبا همان بهتر که شوهرش نابینا باشد.

20 سال بعد از ازدواج زن از دنیا رفت. مرد عصایش را کنار گذاشت و چشمانش را گشود. همه تعجب کردند.

مردگفت : من کاری جز شرط عشق را به جا نیاوردم.

خدایا من چه گناهی کرده بودم که...

خدایا ماجرا رو یه سره کن!

دیگه طاقت ندارم!

پوریا کم آوردم!

یادته زهرات هیچوقت کم نمی آوردو همه چیز رو تحمل میکرد؟؟؟؟؟؟

زهرات شکست!

خورد شد!

به خدا با هیچ پسری دوست نیستم پوریا!

تنهای تنهام!

تنهای تنها...با یاد...

خدایا توان فراموشی رو به پوریا دادی!

به من چی؟

نمیدی؟

خدایا کمکم کن و قدرت بده تا واسه همیشه فراموشش کنم!

رفتي ...
رفتي و كفش هاي دلت را نهيب زدي  ،
كه خيال آمدن هم به سرشان نزند ...
رفتي تا هميشه ي اين روزهاي خاكستري ،
گوشه اي از دلم ،
محض لحظه اي دوباره داشتنت،
هي التماس شود و تو اما ...

 اصلا ً اما ندارد ديگر ، دارد ؟!!!

حالا هم هي وقت و بي وقت ،
توي خواب هاي من سرك مي كشي كه چه ؟!!!
كه بگويي " فعل " ها مقصرند ؛
صرف فعل " رفتن " مرا هم رفتني مي كند  ؟!!!

نه !!!
نه عزيز ِ اين دل ِ بي قرار ،
نه نامهربان ِ ناماندگار ،
نه ...

من نرفتم .
او نرفت .
آنها هم ...

همه ي صرف هاي فعل " رفتن "
براي من دوم شخص مفردند ...

رفتي
رفتي
رفتي

.
.
.

همين !!!

ديگر به خوابم هم نيا .

من اما نفهمیدم؛
چهلمین  روز پاییزی آن سال ِ پرعطش
چگونه مصادف شد با یلدای نداشتن تو ؟!

تو هرگز نفهمیدی ؛
این دست های ِ ناتوان ِ آن روزهای پرغبار
چگونه دلم را از زیر آوار آن همه خاطره ی زخمی
بیرون کشیدند تا نفس بکشد ...

ساده نبود

اما

من دلم را عادت دادم به نخواستنِ بی جهت ِ تو
وقتی نبودی و لبخند هایت را
درون مردمکان کسی می تاباندی
که من نبودم ...!!!

حالا هم ؛
عکس های دو نفره ی ِ پر لبخند ِ در آغوش ِ دیگری ات را
می خواهی به رخ لحظه های این دل ِ از کما برگشته بکــشی ؛ که چه ؟!

که باورم شود
تجرد روزهایت را
دلی دیگر مُهر تاهل زده است ؟!!

بیهوده می کوشی عزیزِ آن روزها ؛
من عادت  کرده ام ،
به نبودن دست های تو در دست های یخ زده ام.

من عادت کرده ام ،
به تجسم بودن دست های تو در دست های دیگــری.

من عادت کرده ام ...

حالا

بیا و باورکن ،
قطره های اشک
گوشه ی چشم های زل زده ام به عکس تان ،
در این یلدای دیگر نداشتنت ،
لبخند می زنند ...

و هنوز هم
شادمانی ات آرزوست !!!

هرچند ...

بگذریم !!!

در زندگی کسانی ما را می رنجانند

که همیشه کوشیده ایم از ما نرنجند

بي تو من اسير دست ارزوهاي محالم

ياد من نبودي اما من به ياد تو شکستم

غير تو که دوري ازمن دل به هيچکسي نبستم

پوریا گیجم کرده!دور خودم دارم میچرخم!یه روز دوسم داره یه روز نداره!

یه روز دعوام میکنه یه روز...!

یکی کمکم کنه!آخر یه روز از دست پوریا من روانی میشم!

من هنوز نمیدونم تو دلش چه خبره!نمیدونم!!!!!!!!!!!!!

حالا حتما میگین چرا؟خوب باید بگم که خودش اینو خواست!گفت تو اون بلاگ...دیگه درباره ی من

ننویس!منم اطاعت امر کردم.سعی میکنم دیگه هیچی براش ننویسم.البته فقط سعی میکنم.

دروغ بگو

باز هم دروغ بگو

قول می دهم

خودمـ یکـ تنه ! تمامش را باور  کنم

بند بند وجودم را میـپرستم

چرا که بوسه گاه تو مقدس استـ ...

اشک بریزم ...

نگفته بودمت این چشمهایی که هی با تو حرف می زنند

همیشه ابری بوده اما باران کم دیده ...

این اشکها حرمت دارد رفیق نگذار برای ناسازگاری تو بریزمشان ...

نگفته بودمت برکه ام ، ماندگار برایت تا همیشه ...

نگفته بودمت من به آغوش کسی جز تو نخواهم تن داد .

نگفته بودمت ، من دلگیرم از این روزها ...

              دلگیر ترم نکن ...

     نگفته بودمت باران که می بارد 

    بی بهانه تر دوست می دارمت ...

نگفته بودمت بیا و بمان و این شبها را همیشه برایم ناز باش بگو ...

 نگفته بودم ،

فقط بگو ، گفتم یا نگفتم ... ؟!